कस्तुरीम्रुग

रोज रात्रीचा अंधार
त्या शांत आणि भयावह कोशामधून
मी रोज बाहेर येण्याचा प्रयत्न करतो
पण तेंव्हा रक्तिम उगवतीचं रूपही
विषण्ण वाटत असतं
त्या दिशेकडून येणारे पक्षीही
ज्वालामुखीच्या भितीने घाबरतात
उडतात आपले प्राण पणाला लावून
त्यांचे चित्कार भंडावून सोडतात रानाला
तो वातावरणाचा थंडपणा
रूतत जातो सर्वांगात
बधीर करतो प्रत्येक संवेदना
मग कुठूनतरी एक हुंकार ऐकु येतो
एका दशग्रंथी खर्जामधला
आणि पिसावलेलं माझं मन
शोधत राहातं
त्या हुंकाराचं मूर्त रूप
एखाद्या कस्तुरी मृगासारखं