उजाड भाळ

कोसळली उल्का
पडला खड्डा
दुंभगली धरती
लोकांची आरती
गोष्टी वेल्हाळ

आगीचा लोळ
हल्लकल्लोळ
पसरट विवर
मनाचा सावर
क्षणैक काळ

संपली गाणी
खारट पाणी
अनेक शब्द
तरिही स्तब्ध
उजाड भाळ

किनारा

किनार्‍यास आज आहे तो चंद्र लाजणारा
भरतितूनी माझिया बरसून जाई धारा

ह्या भरतिस माझिया ते आव्हान देई बिंब
उन्मेश मोकळा अन तो लाघवि किनारा

बहर मोगर्‍याचा उन्मुक्त माळला तु
मग रुप तुषारांचे ल्याला माझा शहारा

मी मोती माझ्या तळीचे लेवून साद देतो
गे वाटेत शिंपल्यांचा आहे खडा पहारा

इमले तिरावरीचे वार्‍यास भावले ना
माझिया लाटांवरी मी गे बांधला मनोरा

बहाणे

चेहरा लाल डोळे बंद
अर्ध्या रात्री उमले कळी
काही शब्द पेंगुळलेले
पुरोहिताचे मूक बळी

रात्र दिवस दोन शब्द
ओळख सारखीच मात्र
सुख ओरबाडलं जात
आणि रितंच भिक्षा पात्र

झालाच आवाज कसला
की फक्त वार्‍याचे वहाणे
घेतला जन्म दानवाचा
बाकी फक्त खोटे बहाणे

गौर नार..

गौर नार देखणि
उभी करुनी श्रुन्गार
हाय घरि ना
तिचा अजुनि भर्तार

नजर तिचि स्थिर
नयन पाणिदार
उडे ध्यानी ना
पदर तिचा हिरवागार

कातरवेळ जाहली
सय एकमेव साथिदार
दाटे कंठ कधिचा
नयनि अश्रु अनिवार

रण सम्पले कधिचे
इकडुन वेळ जाहली फ़ार
कुजबुजती कानी कोणी
होता शूर फ़ार सरदार

अखेरीस

ह्या शुभ्र फुलान्च्या ज्वालेला
आहे अन्धाराचि भिती,
पाऊसहि पेटवतो वणवा
ह्या शुष्क सागरावरति

ही इमारत लाल कौलान्चि
पायात कोण मिसळले,
कौले खारी अन दगडान्चि
घर येथेच कोसळले

पाऊस पाणवठयावरति
क्षितिजावर बैरागि फिरतो,
प्रत्येक घाटावरति
अखेरीस कावळा उरतो